Szanowni Państwo,
zapraszamy serdecznie do Miejskiej Biblioteki Publicznej w Ciechanowie📚 na wyjątkowe spotkanie autorskie✍️, którego gościem będzie Zofia Humięcka – Ciechanowianka, biolog – diagnosta🔬, uprawiająca także poezję, której twórczość wyrasta z codziennych obserwacji, emocji, wspomnień i zachwytu nad otaczającym światem.
Spotkanie odbędzie się1️⃣6️⃣ września 2026 r. o godz. 17.00 ⏰w Krzywej Hali (Plac Piłsudskiego 1).
Podczas spotkania będzie można posłuchać wierszy📜 w interpretacji samej autorki, porozmawiać o jej twórczości, inspiracjach i poetyckiej drodze, a także zadać własne pytania. To będzie wieczór pełen słów, refleksji i rozmowy o tym, co bliskie – o ludziach, miejscach i emocjach, które znajdują swoje miejsce w poezji.
Zofia Humięcka – z domu Pepłowska, urodziła się w Ciechanowie w 1954 r. Z wykształcenia biolog – Uniwersytet Warszawski, z zawodu diagnosta – całe życie zawodowe związała z Wojewódzkim Szpitalem Specjalistycznym w Ciechanowie.
W młodości literackie zainteresowania Zofia Humięcka realizowała współpracując z harcerskim pismem Krąg, miesięcznikiem pracy twórczej Radar i uczestnicząc podczas studiów w Młodzieżowej Wszechnicy Dziennikarskiej. Jest członkiem Stowarzyszenia Autorów Polskich oddział w Ciechanowie oraz Związku Literatów na Mazowszu z siedzibą w Ciechanowie.
Wiersze Zofii Humięckiej ukazywały się w poetyckich almanachach. Była wyróżniana i nagradzana w ogólnopolskich konkursach literackich oraz na licznych biesiadach poetyckich. Poetka wydała dwa tomiki Chwila (2001 r.) oraz Rękawiczka (2011 r. ).
Poza literaturą Zofia Humięcka lubi przyrodę, podróże i spotkania z nietuzinkowymi ludźmi. To właśnie m.in. owa chęć poznawania ludzi, podziwiania ich pasji oraz artystyczna dusza poetki sprawiły, że od 2014 r. prowadzi spotkania w ramach Saloniku Elizy w Muzeum Romantyzmu w Opinogórze, których jest pomysłodawczynią i gospodynią. Jest inicjatorką powstania i autorką tekstów do dwóch albumów: Waldemar Wołk-Karaczewski – nasz danseur noble oraz Salonik Elizy w Muzeum Romantyzmu w Opinogórze.
Z recenzji:
„Poetka najchętniej (…) czuje się wśród najbliższych, prowadząc sui generis liryczną kronikę własnej rodziny, ale nie zamyka się w niej. Zawsze gotowa jest pospieszyć z dobrym słowem do ludzi w różny sposób doświadczonych, zwłaszcza przez choroby, do czego predysponuje ją także wykonywany zawód.” – Waldemar Smaszcz
„(…) proste w formie utwory poetyckie, których źródłem są autentyczne i bogate przeżycia Poetki oraz Jej refleksje związane z postrzeganiem świata, które komunikuje czytelnikowi, zdumiewają mnie trafnością i prawdą.” – Henryk Kaczorowski
